"Όπου η θάλασσα
και ο ουρανός γίνονται ένα...
Όπου ο θάνατος
χάνει το νόημά του, και ο έρωτας δοξάζεται...
Όπου η αισιοδοξία
μπλέκεται με τα όνειρα και δημιουργούν χαμόγελα...
Όπου τα χέρια δύο
ανθρώπων, δεν χωρίζουν ποτέ...
Κάπου εκεί,
ανάμεσα στα γέλια και τα δάκρυα...
Ανάμεσα στο πριν,
το τώρα και το αύριο...
Ανάμεσα στις πιο
όμορφες και δύσκολες στιγμές...
Αν ποτέ με
ψάξεις μόνο εκεί θα με βρεις...
Καθισμένη στην
άκρη του πιο απόμακρου βράχου...
Κοιτάζοντας το
ηλιοβασίλεμα στο απέραντο γαλάζιο...
Ακούγοντας τη
μελωδία των κυμάτων...
Περιμένοντας πως
ένας θάνατος, φέρνει και μια καινούρια ζωή...
Αναπολώντας τα
πιο καυτά δάκρυα και τα πιο δυνατά χαμόγελα...
Φαντάζοντας τα
πιο όμορφα, πολύχρωμα και αθώα όνειρα...
Λαχταρώντας την
πιο ζεστή αγκαλιά και το πιο αλμυρό φιλί...
Αν ποτέ με ψάξεις μόνο εκεί θα με
βρεις...
Θα απλώσω τα
χέρια μου και θα κλείσω τα μάτια μου...
Η ζωή μου σαν εκρεμές στα χέρια σου...
Ή θα με τραβήξεις
στην αγκαλιά σου...
Ή θα με σπρώξεις
στη θάλασσα...
Ή θα με έχεις για
πάντα στη καρδιά σου...
Ή θα με βλέπεις
κάθε φορά που αντικρύζεις τη θάλασσα...."
Να λοιπόν, ένα από αυτά τα ορχηστρικά κομμάτια. Από τα άγνωστα ψαγμένα κομμάτια που εύκολα σ' αρέσουν, δύσκολα τα ξεχνάς και πάντα τα συνδυάζεις με συναισθήματα και ανθρώπους.
Καλό βράδυ στις αναμνήσεις μας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου