Οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχνάμε. Για σένα Αλέξη.

http://www.youtube.com/watch?v=gT9cnhyWzfY

"Μανα, ηρεμησα και δεν ποναω πια,
θελω να ξερεις πως σας βλεπω απο ψηλα,
Μανα με ζηλεψε μου ειπαν ο Θεος,
με πηρε διπλα του για αγγελο κι αυτος
Θα ειμαι διπλα σε καθε σας στιγμη
Θα σας προσεχω απο ΄κει πανω ολους μαζι.
κι αν θελησεις τωρα κατι να μου πεις,
τα ματια σηκωσε ψηλα για να με δεις!"

Για έναν άγγελο που έφυγε νωρίς από κοντά μας. Μπορεί να χαθήκαμε, αλλά πάντα θα είσαι μέσα στις αναμνήσεις μου, σαν κάτι όμορφο, παιδικό, γεμάτο αθωότητα. Όπως τότε στο σχολείο, που κρατιόμασταν χεράκι χεράκι, κάτω από το θρανίο για να μη μας δουν οι καθηγητές. Θυμάσαι? Ή τότε που είμασταν αγκαλιά πίσω από το σχολείο στο δασάκι. Αθώες στιγμές μιας ανέμελης εποχής. Να είσαι καλά εκεί που είσαι, και να χαμογελάς, όπως έκανες πάντα όσο ήσουν κοντά μας.

Η αγάπη, με μια γλυκιά παιδικότητα. . .

«Όταν θέλω να δω κάτι φωτεινό,
κοιτάω το φεγγάρι…
Όταν θέλω να γίνει κάτι πάρα πολύ,
κοιτώ και προσεύχομαι στ’ αστέρια…
Όταν θέλω να ηρεμήσω,
κοιτώ τη θάλασσα…
Κοιτώ όλα αυτά,
στα οποία καθρεφτίζεσαι εσύ…
Στιγμές που είμαστε μαζί.
σα δυο ψυχές σ’ ένα σώμα…
Δε σκέφτομαι το μέλλον,
γιατί ξέρω ότι δεν υπάρχει…
Ζω τη κάθε στιγμή μαζί σου,
γιατί μου δίνεις ζωή…
Σαν ένα λουλούδι,
που αναζητά φως και νερό…
Σαν έναν άνθρωπο μέσα σε έρημο,
που ονειρεύεται μία όαση…
Σαν ένα μωρό,
που έχει ανάγκη μια αγκαλιά..
Αυτήν που κι εγώ αναζητώ!!»


Κάπως έτσι αποτύπωσα σε ένα ποίημα πριν 3 χρόνια, το πως έβλεπα την αγάπη.. Με μία γλυκιά παιδικότητα, όπως είπε και μία φίλη μόλις το διάβασε!

"In media res" απο μάθημα δημιουργικής γραφής.

Καθόταν ακίνητος στο τιμόνι, και κοιτούσε με οίκτο τον ουρανό. Περίμενε πως όλο αυτό ήταν ένα κακόγουστο αστείο. Πως σε λίγα δευτερόλεπτα όλα θα άλλαζαν και θα ξαναγέμιζαν με τα χρώματα του ουράνιου τόξου, και όχι με το βαθύ κόκκινο. Τα δευτερόλεπτα, όμως, περνούσαν και τα χρώματα δεν άνοιγαν, αλλά σκούραιναν. Ο ουρανός έχασε τη λάμψη του και τα πρόσωπα των περαστικών συννέφιαζαν. Βγαίνει από το αμάξι, και γονατίζει κοντά της. Το τζιν του νοτίζει από το αίμα της. Με τα χέρια του πιάνει το κεφάλι του και κοιτάει πάλι προς τον ουρανό, περιμένοντας ένα σημάδι, μία ελπίδα.
Εγώ αποστασιοποιημένος και μαρμαρωμένος στην άκρη του δρόμου προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι έγινε μπροστά στα μάτια μου. «η καλύτερη μέρα της ζωής μου ξεκινά σήμερα» είχα πει το πρωί. Θα την έβλεπα μετά από δύο χρόνια. Δύο χρόνια απουσίας, δυο χρονια αλλεπάλληλων σκέψεων. Την είχα ερωτευτεί από τη πρώτη στιγμή που την αντίκρυσα μέσα σε μια χαοτική συναυλία πριν 5 χρόνια. Η έλξη ανάμεσά μας φάνηκε από τα πρώτα λεπτά. Ένιωθα πως είχα βρεί αυτό που αναζητούσα. Ήταν ψηλή, αδύνατη, με καστανά μακρυά ίσια μαλλιά και μελί μάτια. Προσεγμένο ντύσιμο και μια θηλυκότητα πολύ διακριτική, που δεν προκαλούσε. Έξυπνο χιούμορ, με ιδιαίτερη προσωπικότητα και με τρόπους. Η ζωή μας ήταν γεμάτη χαμόγελα, ευτυχισμένες στιγμές και άπλετη αγάπη. Όμως, όλα δεν κρατάνε για πάντα. Ένα μεταπτυχιακό, ήρθε να ταράξει την ήρεμη θάλασσα. Ένα αεροπλάνο την πήρε μίλια μακρυά, και σε απόσταση και σε συναισθήματα. Όλα πάγωσαν μεταξύ μας, από τη μία στιγμή στην άλλη. Το τέλος ήρθε χωρίς να επιφέρει ολοκληρωτικές καταστροφές και ναυάγια. Απλά τελείωσε.
Σήμερα μετά από δύο χρόνια νοσταλγίας την είδα ξανά. Την περίμενα μπροστά από το ξενοδοχείο Ηλέκτρα στη Πλατεία Αριστοτέλους. Τόσο απλά ντυμένη, αλλά παράλληλα και τόσο κομψά. Περπατούσε με καμάρι και αυτοπεποίθηση προς το μέρος μου. Το ίδιο χαμόγελο που είχε πάντα. Όλα ήταν σαν να μην είχαν τελειώσε ποτέ. Μία απλή παύση. Την αγκάλιασα με τόση δύναμη, λες και δεν θα την ξανα αγκάλιαζα ποτέ. Σαν να ήταν όνειρο που δεν ήθελα να τελειώσει. Οι ώρες περνούσαν τόσο γρήγορα μαζί της, όπως τότε. Είχαμε να πούμε τόσα πολλά γι αυτό μιλούσαμε γρήγορα για να προλάβουμε οσο το δυνατόν περισσότερα.
Νύχτωσε. Έπρεπε να φύγουμε. Δεν ήξερα αν έπρεπε να της πω να έρθει σπίτι μου. Δεν ήξερα που να την πήγαινα. Είχα τόση ανασφάλεια σαν να ήταν το πρώτο μας ραντεβού. Περπατούσα αμίλητος με το κεφάλι σκιμένο προσπαθώντας να βρω τι να της πω όταν άκουσα το απότομο φρενάρισμα της BMW. Δεν πρόλαβα να της αρπάξω το χέρι, να την κρατήσω πίσω. Με κοιτούσε και χαμογελούσε όταν το κορμάκι της χτυπήθηκε από τον ξανθό νεαρό.
Τη κοιτούσα όση ώρα η ψυχή της πήγαινε σε κάποιο καλύτερο κόσμο. Το χαμόγελό της πάντα αποτυπωμένο στα χείλη της. Μου χαμογελούσε ακόμα και τότε που ήταν ξαπλωμένη πάνω στο μεταξωτό κόκκινο σεντόνι. Έτρεξα να την αγκαλιάσω. Να της φωνάξω να μείνει μαζί μου, να μην μ αφήσει μόνο μου, αλλά δε μ άκουγε. Μόνο μου χαμογελούσε.

Ο Κυνόδοντας

Ο θεσμός της οικογένειας, σε μία ταινία με πολύ άσχημες κριτικές από το κοινό και εξαιρετικές από τους επονομαζόμενους κριτικούς. Ο κυνόδοντας. Μία ελληνική παραγωγή που μου κίνησε το ενδιαφέρον γιατί στο πολυαγαπημένο facebook δεν διάβασα ούτε ένα θετικό σχόλιο. Βέβαια, να μου πεις ποιος την είδε αρκετά ώριμος και με καλλιτεχνικές ανησυχίες από αυτούς που έχεις ως φίλους; Σωστά θα σου πω, αλλά και αυτοί είναι ένα μέρος του κοινού που εκφράζει τις δικές του εντυπώσεις μέσω του πιο διαδεδομένου social network. Αλλά κι εγώ μη φανταστείς ότι έχω εντρυφήσει πάνω στο θέμα κινηματογράφος, αλλά έχω δει αρκετά έργα με βάθος, όπως λένε μερικοί. Έργα που σε κάνουν να σκεφτείς λίγο παραπάνω και να μην αφήνουν επιφανειακά νοήματα.

Μία οικογένεια με τρία παιδιά χωρίς ονόματα, το πρώτο περίεργο της ταινίας, που ανατρέφονται μόνο από τους γονείς τους, όπως πιστεύουν αυτοί καλύτερα. Μαθαίνουν λέξεις με διαφορετική σημασία από την πραγματική. Κερδίζουν αυτοκόλλητα έχοντας μία καλή επίδοση στις δραστηριότητες που τους βάζουν. Κατευνάζουν τις ορμόνες του αγοριού με μία επί πληρωμής γυναίκα κι έπειτα με τις αδερφές του. Τους επιτίθεται το πιο επικίνδυνο ζώο στον κόσμο, το οποίο λέγεται γάτα. Για να φύγουν από το σπίτι πρέπει να τους πέσει ένας από τους δύο κυνόδοντες. Και για να μάθουν να οδηγούν, πρέπει να ξαναφυτρώσει. Στο τέλος, η μεγάλη αδερφή σπάει τον κυνόδοντά της, και μπαίνει στο πορτ παγκάζ του αυτοκινήτου. Τελευταία σκηνή; Grau plan στο πορτ παγκάζ και τίτλοι τέλους χωρίς κάποιο sound track.

Μια ταινία με ενδιαφέρουσα φωτογραφία, ιδέα σχεδόν κοινότυπη αλλά με σενάριο περίεργο, όπως συμβαίνει με μεγαλύτερη επιτυχία σε ανεξάρτητους ευρωπαϊκούς κινηματογράφους. Διαφορετική από τις συνηθισμένες ελληνικές παραγωγές που προκαλούν μόνο το γέλιο των τηλεθεατών, χωρίς βαθύτερη ουσία. Με ερμηνείες που προσπαθούν να είναι καινοτόμες, αλλά σε υπερβολικό βαθμό.

Οι απόψεις ταλαντεύονται ανάμεσα σε κριτικούς και κοινό. Ταινία που προτάθηκε για παραπάνω από 10 όσκαρ σε Γαλλία, Γερμανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Σουηδία και φυσικά Ελλάδα. Μάλλον το ελληνικό κοινό, δεν είναι έτοιμο να παρακολουθήσει κινηματογραφικές παραγωγές που δεν του προσφέρουν κάτι περισσότερο από παραμυθένια αγάπη, γέλιο, πορνό και σκηνές βίας. Γινόμαστε όλοι παθητικά όντα στις χαζοαμερικανιές και δεν δίνουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να εμπλουτίσουμε τους πνευματικούς μας ορίζοντες βλέποντας και καταλαβαίνοντας παράλληλα κάτι τελείως διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Έχουμε εξελιχθεί σε ένα κοινό, που εκθειάζει έργα που δεν αξίζουν και παραγκωνίζει παραγωγές υψηλών προδιαγραφών απλά και μόνο γιατί δεν είναι εξοικειωμένο με τις εκάστοτε ταινίες.

Τι περισσότερο έχουν οι Γάλλοι και οι Γερμανοί που δεν το έχουν οι απόγονοι του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη; Η χώρα που γέννησε τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία χιλιάδες χρόνια πριν, τώρα δεν μπορεί να παρακολουθήσει ένα έργο, το οποίο πρέπει να το σκεφτεί λίγο παραπάνω; Η επιρροή της Αμερικής φαίνεται ακόμα και στον τρόπο που παρακολουθούμε τα δρώμενα. Όλα όσα δεν είναι ρομαντική κομεντί, περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας ή αστυνομικό θρίλερ, δεν ενδείκνυνται για το μεγαλύτερο ποσοστό του κοινού. Κατά πολλούς, έργα όπως ο κυνόδοντας, προορίζονται για τους κουλτουριάρηδες, με την κοροϊδευτική έννοια της λέξης. Για τους ανθρώπους που επιδεικνύονται για τις κινηματογραφικές τους επιλογές από άτομα που δεν γνωρίζουν κανέναν πέρα από τον Brand Pitt και την Angelina Golie.

Η Ελλάδα του Χρυσού Αιώνα του Περικλή έχει καταντήσει έρμαιο των Αμερικάνικων προτύπων…

"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος"

"Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα. 
Να  το θυμάσαι Μαρία. 
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι 
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη 
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα.  
άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς 
δε θα βγαίνουν στην τύχη 
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές 
με γυρμένους απέξω 
Και τη δουλειά 
θα τη διαλέγουμε 
δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια. 
Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα 
κι άλλοι με νότες. 
Να φυλάξεις μονάχα 
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό 
λέξεις και έννοιες σαν και αυτές 
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός 
για το μάθημα της ιστορίας. 
Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί. 
Και θαρθούνε κι άλλοι. 
Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά- 
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω 
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο: 
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος". 
Θα την αλλάξουμε τη ζωή! 
Παρ' όλα αυτά Μαρία" 

Με ένα ποίημα της Κατερίνας Γώγου, ανοίγει τις αυλαίες του το blog μου! Ένα blog με ιδέες, συναισθήματα και απόψεις από όλους για όλους. Το σημαντικό είναι να θυμόμαστε όλοι, ότι σ' αυτό τον κόσμο που συνεχώς αλλάζει, και δυστυχώς όχι πάντα προς το καλύτερο, εμείς πρέπει να παραμένουμε άνθρωποι. Να έχουμε αγνά και αληθινά συναισθήματα και να τα μοιραζόμαστε με όλους.