Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2012

Βραδινές σκέψεις




Όσο βαθιά στη γη κι αν είμαι
Το κεφάλι μου θα είναι πάντα στραμμένο  στον ουρανό
Θα κοιτάω την ανατολή και τη δύση,
Εκεί θα είσαι πάντα εσύ
Όσο μακρά κι αν είσαι
Ακόμα κι αν δε μπορώ να σ’ αγγίξω
Θα κλείνω τα μάτια και θα ονειρεύομαι
Εμένα κι εσένα αγκαλιά
Να ακούω τους χτύπους της καρδιάς σου
Και να κοιμάμαι μέσα στα χέρια σου...

Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2012


Το παλιό συνδέεται με το καινούριο, με τη φρεσκάδα των νέων καταστάσεων, των νέων προσώπων. Σημασία δεν έχει η διαφορά των χρόνων ή ακόμα και των αιώνων, αλλά η σύνδεση μεταξύ τους. Μπορεί μέσα από το παλιό να βρεις αυτό που ψάχνεις. Τη χαμένη αθωότητα των παιδικών σου χρόνων, το κρυμμένο, πίσω από τα χείλη, χαμόγελό σου. Αρκεί να βρεις το χρυσάφι, μέσα από τις στάχτες. Γιατί τα πιο αληθινά πράγματα κρύβονται εκεί που λίγοι άνθρωποι έχουν τη γνώση, το κουράγιο και τη θέληση να ψάξουν. Εκεί που το φως του ήλιου φωτίζει μια μικρή πτυχή τους, κι εσύ πρέπει να έχεις τα μάτια ανοιχτά και το μυαλό καθαρό για να το καταλάβεις... 

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012

Anouar Brahem "Vague (e la nave va)"


http://www.youtube.com/watch?v=VWuOh7a6ANQ


 Αναμνήσεις..

 Τι είναι οι αναμνήσεις; Εικόνες του παρελθόντος αποτυπωμένες στην καρδιά του κάθε ανθρώπου. Για μένα κάθε εικόνα συνδυάζεται με ένα τραγούδι. Κάθε τραγούδι και μία ανάμνηση. Κάθε ήχος και μία σημαντική στιγμή στη ζωή μου. Άλλες φορές είναι ζωηρή και άλλες μελαγχολική.
 Θυμάσαι αυτό το τραγούδι; Ναι το θυμάσαι, το βλέπω στα μάτια σου. Εκείνο βράδυ, στη ταράτσα κάτω από το φως του παλιού σκονισμένου πορτατίφ, τον ήχο αυτής της μουσικής και ένα ποτήρι λευκό κρασί στο χέρι. Με θέα ένα μαύρο μουντό τοπίο, στολισμένο με τα φωτάκια της πόλης. Πολύχρωμα φωτάκια που προσπαθούσαν να σπάσουν τη μαυρίλα του ορίζοντα και να δώσουν μια πιο ευχάριστη νότα στο τοπίο. Όλη η πόλη, στα πόδια μας. Το κάθε αξιοθέατο, το κάθε σοκάκι, η κάθε γειτονιά, ο κάθε άνθρωπος.
 Ήξερες από την αρχή πώς να με κάνεις ευτυχισμένη. Πώς να με κάνεις να χαμογελάσω. Με πήρες από το χέρι, με σήκωσες από τον καναπέ και ξεκίνησες να μου μιλάς για την πόλη. Για τα τόσα φώτα που βλέπαμε. Δεν ήταν αστέρια, ήταν όμως ρομαντικά. Είχες φαντασία. Κάτι που με γοητεύει στους ανθρώπους. Μπορούσες να δημιουργήσεις αστερισμούς από τα φώτα των κτιρίων. Το απαλό αεράκι χάιδευε τους ώμους μου. Νόμιζα ότι ήταν η ανάσα σου κι έκλεισα τα μάτια μου για να το απολαύσω. Μα, εσύ μου μιλούσες ακόμα για την πόλη σου, την πόλη που θα γινόταν δικιά μας. Όταν το κατάλαβα, άνοιξα τα μάτια και σου χαμογέλασα. Με κοίταξες έκπληκτος. Έβαλες τα χέρια μου μέσα στις παλάμες σου, με κράτησες σφιχτά για να νιώσω την προστασία που ήθελες να μου υποσχεθείς και κοιτώντας με στα μάτια μου φίλησες τα χέρια. Το φιλί σου διαπέρασε όλο μου το κορμί. Το πιο όμορφο και ρομαντικό φιλί που θα μπορούσες να μου δώσεις. Η αίσθηση ενός φιλιού που δεν θα φύγει ποτέ.
 Ξέρεις τι μου έμαθες άθελά σου; Τα πιο όμορφα φιλιά είναι αυτά που μπορείς να δώσεις με την ψυχή, και όχι με τα χείλη. Τα χείλη μπορούν να δώσουν εκατομμύρια φιλιά. Η ψυχή, όμως, μπορεί να αισθανθεί ελάχιστα. Τα χείλη θα ξεχάσουν, η ψυχή θα θυμάται για πάντα.