Η αγάπη, με μια γλυκιά παιδικότητα. . .

«Όταν θέλω να δω κάτι φωτεινό,
κοιτάω το φεγγάρι…
Όταν θέλω να γίνει κάτι πάρα πολύ,
κοιτώ και προσεύχομαι στ’ αστέρια…
Όταν θέλω να ηρεμήσω,
κοιτώ τη θάλασσα…
Κοιτώ όλα αυτά,
στα οποία καθρεφτίζεσαι εσύ…
Στιγμές που είμαστε μαζί.
σα δυο ψυχές σ’ ένα σώμα…
Δε σκέφτομαι το μέλλον,
γιατί ξέρω ότι δεν υπάρχει…
Ζω τη κάθε στιγμή μαζί σου,
γιατί μου δίνεις ζωή…
Σαν ένα λουλούδι,
που αναζητά φως και νερό…
Σαν έναν άνθρωπο μέσα σε έρημο,
που ονειρεύεται μία όαση…
Σαν ένα μωρό,
που έχει ανάγκη μια αγκαλιά..
Αυτήν που κι εγώ αναζητώ!!»


Κάπως έτσι αποτύπωσα σε ένα ποίημα πριν 3 χρόνια, το πως έβλεπα την αγάπη.. Με μία γλυκιά παιδικότητα, όπως είπε και μία φίλη μόλις το διάβασε!